Şeftali Kırmızısı - Canfeza

Tok karnına 5 öğün sen, «do» ve «re» muhteşem

Beni intihara sürükleyen melodilerden şuh neşem

Benimle ölmek için cesaret ister

Durma ölüme yaklaş

Aynı şeysiniz nasılsa, ruh ve sen

Beyaza siyah sen düşünce şarkı olur bilir misin?

KardanAdam a.k.a kaysın bi miktar bilinçlisi

Seni hatırlamak için kaleme kâğıda girişmişim

Duman sanırım hatta sihrin tüm görüntü grimsi

Soğuk bi yer

Ölüm notası, günüm boşasın, içim boşalır

Yazdıklarımı anlayan biri olmadığı için boşadır

Boşa mı?

Bu yüzden mi hiç tâkâtim olmadığı hâlde zor da olsa, tükensem de karanlığına

koşarım

Bugün gittin peki yarın?

Yarın pazar ben evdeyim

Bugün gittin de peki yarın, neden unuttun dönmeyi?

Bi kazma bi kürek bulup beni kalbine gömmedin ya

Ne yapayım ben şimdi sen olup hemen ardından ölmeyip?

Sanırım anlamıyosun ya da ben yetersizim

Yok saydığım her gün içten içe fetheder bizi

Ben gittikçe uzaklaşıyorum tarihe tezat

Ona en yakın olandır tüm kulların en kedersizi

Beni tercüme edemez sana kulların en edeplisi

İçimde var olduğunu biliyosun da acaba ne denlisin?

Gel artık

Ve karşılığında sana benim olmayan her ne varsa istediğin, var kılayım ne

dersin?

Kaldır yıkıntıları beni kurtarıp, boğarak öldür

Acele et zamanım az, birazdan dolacak ömrüm

Sana yazacak elbet bir şeyler bulacağım

Çünkü yazılan her satır aslında bir sonrakine öncü

Kısılıyor gözlerim

Kaçarı yok, mutsuzum özledim

Ben bi boğaz farkı uzaktayken kapalı gözlerin

Bu adam her gün ölmek için kendine söz verir

Ama sen uyuyosun rahatsın hem de üstünde gözleri

Aç karnına alınır olsam açlıktan ölürdüm

Açlıktan ölürsem anneciğim beni dünyadan görür mü?

Dünya burdan mavi, yeşil, beyaz, siyah, kahverengi, kırmızı, «sen sarısı»

peki ya benim görüntüm?

Siyaha beyaz sen düşünce güneş doğar gökyüzüne

Beyazlığının huzurunda bol bulutlu gökyüzüne

Bozulabilir ruh sağlığım beni mutlu et öylesine

Ölesiye, öldüresiye gül yüzüme gül yüzünle

Düşündürüyor olma fikri bile yeterli aklına

Senin değil de olmayışının benim üstümde hakkı var

Kucakladığım yeni bi sabahın buğusu camıma yağmuru

Yağmur da senin onu ne kadar sevdiğini getirdi aklıma

Yağıyor işte başka birinin gözlerinden üstüne

Birbirine aşık iki damla da dudaklarıma düştüler

Az evvel her binanın her tuğlası çatladı

İnanamazsın biri de kalbimin üstüne düştü, gel!

Kaldır yıkıntıları gözlerinle gör bu gerçeği

Altı aylık hayat hikâyesiyle aynı serçenin

Şimdilik yokum, hiçbir rüyanda

Bir anda, belki bugün belki bu haftasonunda sendeyim

Ben hep eksik kaldım sana, sen hep aynı sendin

Sana olan inancım beni çaresizlik yayına gerdi

Sana olmayan inancımın bir şeyler anlatmak derdi

Bir kez iç çek git;

ama önce yanıma gel bi.

(Off!)

İstanbul sana yurttan ibaret, bazen de karşı yaka

Köprüler yıkılsın bir gün ve sen de karşıda kal

Ne sen yanıma düş bir daha

Ne de elime paslı tokan düşsün

Kocan olacak bir kadından güçsüz

Onunla sevişiyorsun, yüzüme yalan desen de

Beni hafife alamazsın eğer aşk üstünden geçense

Osmanlı toprağında çocukluğumu yaşadım

Farkım yok bu yüzden Sahra Çölü'nün kumlarında gezenden

Ne sen gel, ne de seninle keder, elem gelsin!

Aşk diye bir başkasına utanç veren densiz

Senin olamam derken bal damlatan ağzın

Şimdi aynı soruyu tekrar soruyo niçin hâlâ bensin?

Şu yüzden hâlâ senim;

Seninle sırrımız var

Sen gibi bahsetmiyorum herkese sırrımızdan

Bir gün akacak toprağına ömrümün hırsızı kan

O gün boğulacak gençliğim şeftali kırmızında