Telefon - Diox, The Returners

Znowu zachodzi słońce, jestem w jednym z miast

Stoję na peronie dworca, który mierzy czas

Wiem, że jesteś sama, tak jak ja jestem sam

Trzymam w ręku telefon, numer doskonale znam

Numer sprzed lat, numer, który wiele słyszał

Obietnice bez pokrycia, które pękły jak klisza

Przed oczami mam obrazy, których nikt nie widział

Ale wszystko to proch, gdy na ziemię spada kryształ

Myślę by zadzwonić, wciskam pierwszą z cyfr

Kilka lat życia mija, nim wybiorę drugą z nich

Wszystko się przewija, mija jak sekundowy film

Mija czas, mijam ja, życie mija w kilka chwil

Widzę Twoją twarz w obrazach naszej przeszłości

Twoje oczy, gdy mówiłem szczerze o miłości

Twoje oczy, gdy układaliśmy wspólnie plany

Te, w których nie było nienawiści i zdrady

Tak wiele mam Ci dziś do powiedzenia

Wiem, tamten czas minął bezpowrotnie

Tak być musiało, Ty najlepiej sama wiesz

Tamte dni to przeszłość, dziś to wszystko wraca.

Zanim wybiorę trzecią z cyfr w telefonie

Wchodzę w kolejną dobę, puste serce jak peron

Wypełniam je nadzieją, że kiedyś Ci opowiem

I wybaczysz mi wszystko, między prawdą a betonem

Każdy mój wers był dedykowany Tobie

W jej oczach widzę błysk, dziś sam nie wiem co niosę

Upadki tak niskie, że nie dostrzegę okiem ich

Patrząc na ziemię, ze wstydu spuszczając głowę i

Kolejne dwie wybieram ruchem z pamięci

Cztery pięć sześć pięć cztery, świat się kręci

Wiem ile nadziei zbudowałem przez lata

Wiem ile zrujnowałem, widzę, że świat zawraca

Wiem ile trosk, łez, bólu wiele niosłem

Zapiszę to na wosk (?) to Ty tworzysz historię

Zanim wybiorę ostatnie dwie i zadzwonię

Numer jeden, podpowiada książka w telefonie

Tak wiele mam Ci dziś do powiedzenia

Wiem, tamten czas minął bezpowrotnie

Tak być musiało, Ty najlepiej sama wiesz

Tamte dni to przeszłość, dziś to wszystko wraca.

Dzwoniłem wiele razy, nie raz z problemami

Twój głos dodawał mi zawsze nadziei i wiary

Nadziei w lepsze jutro, wiary, że damy radę

Z lojalnym składem tylko Ty dałaś radę

Ja nie koniecznie jak spinacz o siódmej rano

Jestem z tych co późno zasypiają, późno wstają

Ten kac jest moralny, ten stan jest fatalny

Ten plan, który miałem nie staje się triumfalny

Przedostatnia cyfra, ja czuję się ostatni

Gdy wybieram ostatnią, to tonę na dnie jak statki

Strach na pokładzie, gdzie jestem kapitanem

Ja wziąłbym Cię za rękę i chętnie poszedł dalej

Nie mam odwagi pytać czy mi wybaczysz

Nie mam odwagi, mam tylko strach w oczach

Nie mam odwagi pytać czy mi wybaczysz

Chcę Ci powiedzieć, że zawsze będę Cię kochał

Tak wiele mam Ci dziś do powiedzenia

Wiem, tamten czas minął bezpowrotnie

Tak być musiało, Ty najlepiej sama wiesz

Dziś to wszystko wraca.

Przepraszam.