Ölüme İnat 2 - Hidra

Bu yirmi birlik yolculuğuma, bir şarkılık mola

Doğdu sorumluluk duygularım, hayat girdi zora

Nefes almam gerekliydi, oksijen değildi kova

Kimse fark etmedi bir bok, zaten olmuyordu soran

Her hafta bir parti, uyku düzeni falan yalan

Nereye gitti param, adamların birçoğu palavradan

Uzak okuldan ve aileden ve boş kalan zaman

Birkaç şarkı yazmak fakat, şarkılar da paçavradandı

Düzel desen yok bir boşluk, içindesin daima

Ve her dostun hain artık, her hayal bir facia

Yakınların öldüğü zaman, denen şey hep payidar

Ve bunların hep aynı döneme denk gelmesi manidar

Bu kez sağlam düştüm, bir daha kalkamıcam galiba

Gece bile küs durup, yüzüme gülmüyordu afitap

Olgunlaşıp, yorgun düşen ruhum hep bir mani var

Hayata dönmemek, fakat uyanma vakti haydi kalk

Göremediniz değil mi?

Ben gibi bazen

Ben bile göremedim, kendimi zaten

Gün doğacak yine, belki de ben yine

Kendime yazı'cam derdimi

Ben, yine yazıyorum ölüme inat hey

Yine yazıyorum, ölüme inat hey

Yine yazıyorum, ölüme inat hey

Ölümüne yazıyorum, ölüme inat

Belli bir hedefim yok hep, uyku gözüm seyirmiş

Hem anladım ki tanınmak falan da çözüm değilmiş

Tabii ki hoş bir şey fakat, ağır geldi bünyeme

Can sıkıcı tek bir fotoğrafla, gelip durmam gündeme

Nedensizce bir hasret, oluştu eski günlere

Bakınca garipsiyorum hem de geldiğim bu günlere

Bir aydınlık arıyorum, bu karanlık dönümlere

Hem söylesene neden güleyim, sebep yokken gülmeme?

Bu depresif tavrı, dışarı vurmak yoktu yapımda

Ve hayır diyemediklerim de, bekliyordu kapımda

Gereksizdi sanıyorum ki, yarışmalara katılmam

Ve bir bok değiştirmiyordu, karı ve kızla takılmak

Esrarından hapından, uzak dur dedim kapılma

Zaten silineceksin bir gün, adın kalmaz akılda

Sadece daha güzel ve düzenli bir hayatın

Peşindeyim ben ölüme inat, görürsünüz yakında