Sandman - PIH

Dymy nad twoją kamienicą niesie naprawdę złe wieści…

Patron ogniska domowego… Sandman…

Niech świat płonie

Wokół ogień wyrywa nam z ust tlen

I nawet jeśli zbliża się ten wielki koniec

Zrobię tak, jakby to był najszczęśliwszy sen

Sandman…

Wdech… Wydech… Wdech… Wydech…

Twoje rzęsy — łopot motyla skrzydeł

Na wyrze rozrzucone czasopisma

Ubrania w przezroczysty, czarny peniuar, popielniczka

Języki ognia przez lekko uchylone okna

Nikt, żadna pomoc nie dostanie się tu do środka

Tlen żywi namiętność, tu febra żaru

Płomień liże jej cipkę, jej anus

Dzisiejsza noc nie będzie smutno

Kochanie zrobiłaś się na bóstwo

Układasz się w pozycji, to cię podnieca

Gorący dotyk, usta na nagich plecach

Łapczywe pędy dymu oplatają twoje stopy

Lekki przeciąg unosi zasłony

Woń piżma mdli, rozognione spojrzenie

Na chwilę dziś twój cały świat zmienię

Obracam życie w popiół, najczulszy kochanek

A dym przykrywa nas białym woalem

W objęciach snu wchodzę bezpardonowo, mocno

Twoje wnętrze wypełnia moja gęsta, ciepła rozkosz

Gaszę dla Ciebie słońce, gdy rozkładasz nogi

Przewracasz się na brzuch i wypinasz odbyt

Ze mną czujesz bezczasowość, nad nami noc

Ciało i ogień szlachetny stop

Łózko pełne pierwotnych, okrutnych snów

Biorę cię od tyłu, na siłę, bez słów

Dym lepkimi paluchami chwyta za gardło i uwierz

Krzyczysz, ale nie z bólu nie na ratunek

Kiedy cała płoniesz

Między udami nie ma drogi przeciwpożarowej

Na meble popiół, jak śnieg pada

Nabieranie wody w usta tylko nam przeszkadza

Zlizuję twoje łzy, w dół szyi do piersi zbliżam

Wokół twojej twarzy gorejąca kryza

Oddychasz płytko i szybko — bez żadnej dyskrecji

Królowo ekranu, to już twoje resztki

Hej kobitko!

Lepiej to prześpij

Masz mnie wszędzie, pod skórą i we krwi

W pył dziś zetrę twój układ kostny

Pęka ciało, parują wnętrzności

Palenie w łóżku na pewno szkodzi zdrowiu

Powoduje raka i pożogę w domu